Column: Lionel Messi is een domme sukkel
Lionel Messi is een domme sukkel
Dat de beste voetballer die de wereld ooit zag een onnadenkende nitwit is, wisten we natuurlijk al een hele tijd. Sinds Lionel Andres Messi in december 2022 de wereldbeker in ontvangst nam en zich als een soort Malle Pietje liet gebruiken door de FIFA-schurk Gianni Infantino teneinde goede sier te maken met het verderfelijke regime aldaar, is duidelijk dat we van de verstandelijke vermogens van de Argentijn niet veel hoeven te verwachten.
Onwetend zijn is natuurlijk geen schande. Het is in beginsel ook niet gevaarlijk, of erg. Oke, je kunt misschien geen staartdeling oplossen. Je snapt niet waarom de prijs stijgt als de vraag toeneemt. In een zin die begint met ‘Ik word’ schijf je word structureel met dt. Of je begrijpt, zoals ik, totaal niet hoe elektriciteit werkt. Jammer, maar er valt prima mee te leven. Het wordt pas erg als je geen centimeter verder kunt kijken dan je eigen, kleine bekrompen wereldje.
Eigenlijk ben ik twintig jaar fan van Lionel Messi geweest. Sinds deze week is hij met een razende vaart uit mijn lijst van favorieten gekukeld. Er waren voorheen al wel momentjes waarop hij zich wat vreemd gedroeg en dat ik dacht: hè, was jij nou gewoon die ene gebleven die niet aan dat Circus van Malle Maniertjes meedoet. Het hele toneelstuk in Doha, ruim drie jaar geleden, duwde het wonderkind voor mij richting de rand. Nu ben ik klaar met hem. Echt klaar. Dat komt zo.
Deze week liet Inter Miami, kampioen geworden van de Amerikaanse voetbalcompetitie, zich huldigen door die enorme zak hooi die in dat afzichtelijke witte pand in Washington DC huist. U weet wie ik bedoel: dat misbaksel dat zich een weg naar het presidentschap van de Verenigde Staten heeft gemanipuleerd en sindsdien overal narigheid brengt. Ter meerdere eer en glorie van de ellendeling zelf en vooral van zijn portemonnee en die van zijn criminele vriendjes.
En daar stond hij, de aanvoerder en grote vedette van Inter Miami. Terwijl de hele ploeg buigend, slijmend en likkend achter die oranje brulboei zonder enig normbesef stond, nam de beste voetballer aller tijden naast het spreekgestoelte plaats. In plaats van afstand te nemen van die wandelende wrat – kijk, dat nu zou wereldwijd impact hebben – stond Messi schaapachtig mee te lachen toen dat wangedrocht zei dat hij de ploeg al eerder had willen uitnodigen, maar dat hij ‘wat andere dingen te doen had’. Ja, vele duizenden levens door de gehaktmolen draaien om zijn eigen belangetjes en die van zijn trawanten: dát had ‘ie te doen. Messi en die andere lulletjes rozenwater stonden, nota bene, gewoon te applaudisseren toen die parvenu meer bommen, en dus meer onschuldige doden, aankondigde. Je vraagt je af naar wat voor een shitshow je zit te kijken. Messi heeft geen idee. As-ik-maar-ken-foebelle en m’n centen kan pakken. De knuppel.
De Duits-Amerikaanse filosofe Hannah Ahrendt zei het al: het tegenovergestelde van goedheid is vaak niet slechtheid, maar onverschilligheid. Klootzakken zijn er, ze waren er altijd en zullen er altijd zijn. Iemand zoals die ordinaire patser in dat Witte Huis. Zij zijn op zichzelf ook niet het probleem. Het probleem zijn de mensen die eromheen staan, niets durven en slaafs meebewegen. Die het allemaal maar laten gebeuren. Zich lekker door zo’n engnek in het zonnetje laten zetten. Zij stellen de klootzakken in de gelegenheid om hun rol van klootzak te blijven spelen. Lionel Messi is een van hen.
Dat de beste voetballer die de wereld ooit zag een onnadenkende nitwit is, wisten we natuurlijk al een hele tijd. Sinds Lionel Andres Messi in december 2022 de wereldbeker in ontvangst nam en zich als een soort Malle Pietje liet gebruiken door de FIFA-schurk Gianni Infantino teneinde goede sier te maken met het verderfelijke regime aldaar, is duidelijk dat we van de verstandelijke vermogens van de Argentijn niet veel hoeven te verwachten.
Onwetend zijn is natuurlijk geen schande. Het is in beginsel ook niet gevaarlijk, of erg. Oke, je kunt misschien geen staartdeling oplossen. Je snapt niet waarom de prijs stijgt als de vraag toeneemt. In een zin die begint met ‘Ik word’ schijf je word structureel met dt. Of je begrijpt, zoals ik, totaal niet hoe elektriciteit werkt. Jammer, maar er valt prima mee te leven. Het wordt pas erg als je geen centimeter verder kunt kijken dan je eigen, kleine bekrompen wereldje.
Eigenlijk ben ik twintig jaar fan van Lionel Messi geweest. Sinds deze week is hij met een razende vaart uit mijn lijst van favorieten gekukeld. Er waren voorheen al wel momentjes waarop hij zich wat vreemd gedroeg en dat ik dacht: hè, was jij nou gewoon die ene gebleven die niet aan dat Circus van Malle Maniertjes meedoet. Het hele toneelstuk in Doha, ruim drie jaar geleden, duwde het wonderkind voor mij richting de rand. Nu ben ik klaar met hem. Echt klaar. Dat komt zo.
Deze week liet Inter Miami, kampioen geworden van de Amerikaanse voetbalcompetitie, zich huldigen door die enorme zak hooi die in dat afzichtelijke witte pand in Washington DC huist. U weet wie ik bedoel: dat misbaksel dat zich een weg naar het presidentschap van de Verenigde Staten heeft gemanipuleerd en sindsdien overal narigheid brengt. Ter meerdere eer en glorie van de ellendeling zelf en vooral van zijn portemonnee en die van zijn criminele vriendjes.
En daar stond hij, de aanvoerder en grote vedette van Inter Miami. Terwijl de hele ploeg buigend, slijmend en likkend achter die oranje brulboei zonder enig normbesef stond, nam de beste voetballer aller tijden naast het spreekgestoelte plaats. In plaats van afstand te nemen van die wandelende wrat – kijk, dat nu zou wereldwijd impact hebben – stond Messi schaapachtig mee te lachen toen dat wangedrocht zei dat hij de ploeg al eerder had willen uitnodigen, maar dat hij ‘wat andere dingen te doen had’. Ja, vele duizenden levens door de gehaktmolen draaien om zijn eigen belangetjes en die van zijn trawanten: dát had ‘ie te doen. Messi en die andere lulletjes rozenwater stonden, nota bene, gewoon te applaudisseren toen die parvenu meer bommen, en dus meer onschuldige doden, aankondigde. Je vraagt je af naar wat voor een shitshow je zit te kijken. Messi heeft geen idee. As-ik-maar-ken-foebelle en m’n centen kan pakken. De knuppel.
De Duits-Amerikaanse filosofe Hannah Ahrendt zei het al: het tegenovergestelde van goedheid is vaak niet slechtheid, maar onverschilligheid. Klootzakken zijn er, ze waren er altijd en zullen er altijd zijn. Iemand zoals die ordinaire patser in dat Witte Huis. Zij zijn op zichzelf ook niet het probleem. Het probleem zijn de mensen die eromheen staan, niets durven en slaafs meebewegen. Die het allemaal maar laten gebeuren. Zich lekker door zo’n engnek in het zonnetje laten zetten. Zij stellen de klootzakken in de gelegenheid om hun rol van klootzak te blijven spelen. Lionel Messi is een van hen.
