Column: Een berichtje op X
Een berichtje op X
Het was een uurtje na het degradatieduel Heracles-Volendam, een wedstrijd die – weer eens – ruw onderbroken was door wangedrag van mensen die zich totaal ten onrechte voetbalsupporter noemen: rookbommen op het veld, vechtpartijen met als gevolg vluchtende kijkers met huilende kinderen. Een paar dagen eerder was het in Leeuwarden al niet anders. Ik deed iets wat ik eigenlijk nooit meer doe: ik plaatste een bericht op X.
Vrijdag bij Cambuur-Vitesse, nu weer bij Heracles-Volendam, elke week is het wel ergens raak: wangedrag van bezoekers van voetbalwedstrijden. En daarna maar weer klagen over collectieve straffen. Begin eerst eens met je collectief gedragen.
Nou, dat was tegen het zere been. Er bleef me weinig bespaard: ‘Daar hebben we er weer zo eentje’, schreef een collega-boekenschrijver. Dat viel nog mee, maar daar bleef het niet bij. Een ander noemde me een voetbalhater. Een volgende vergeleek me met de nazi’s. Ach, ja. Het is een bekend patroon, het ligt altijd aan anderen en zelfreflectie is een onbekend begrip. Iemand die blijkbaar tegen collectief straffen is, zei: ‘Dus als jouw buurman te hard rijdt, moet jij ook een boete hebben?’ Het mooie was, dat ik helemaal niet gepleit had voor collectieve straffen. Ik had er slechts op gewezen dat de etterbakken die de ellende veroorzaken, daar altijd over klagen. Goed lezen is niet voor iedereen weggelegd.
Een Go Ahead Eagles-supporter reageerde ook: Ruudje was ooit keeper van Robur et Velocitas (dat klopt), dat is een kakclub (dat valt reuze mee) en Ruudje is dus een kakker (dat mag iedereen voor zichzelf bepalen). Terwijl ik juist voor Go Ahead, zijn club, ben. Ik kon een lach niet onderdrukken. Een X-gebruiker die wat meer op de inhoud inging, zei iets in de geest van: ik kom al jaren in stadions, gedraag me altijd correct en wil dus niet gestraft worden. Ik heb goed nieuws voor deze meneer. Ik ben ook een slordige driehonderd keer in een stadion geweest en ik kan hem verzekeren: iemand die normaal doet, wordt niet gestraft. Niet individueel en niet collectief. Echt niet. Dat word je hooguit als je tot een groep behoort waarvan een groot deel zich continu misdraagt. En zelfs dan bijna nooit, want grote groepen aanhangers van voetbalclubs gedragen zich in woord en daad als idioten, en komen er vrijwel altijd mee weg.
Ik ben eigenlijk helemaal niet voor collectief straffen. Ik ben juist voor de daders aanpakken, en mensen die niets gedaan hebben met rust laten. De oplossing voor al deze narigheid is natuurlijk een stadionverbod met een meldingsplicht op het moment dat een wedstrijd van de betreffende club begint. Het liefst alleen voor de figuren die de ellende hebben veroorzaakt. Maar dat is vaak zo eenvoudig nog niet. Ze zijn lastig te onderscheiden – waarvoor ze door hun uniforme kleding met vaak nog gezichtsbedekking welbewust kiezen. Dus dan mogen de autoriteiten weer gaan uitzoeken en aantonen of Henkie het wél, en Japie het misschien níét gedaan heeft. Soms kun je niet anders dan het hele gezelschap maar aan banden leggen. Zit je bij zo’n groep, dan moet je niet zeuren. Je kunt er ook voor kiezen om er niet bij te horen.
En het X-berichtje? Ach, gewoon niet meer reageren op alles wat ze over je heen gieten. Nadat je een keer of tien voor van alles en nog wat bent uitgemaakt, gaan de raddraaiers vooral op elkaar inhakken. Zoals ze in de stadions ook doen. Je korte berichtje verdwijnt vanzelf naar de achtergrond.
Het was een uurtje na het degradatieduel Heracles-Volendam, een wedstrijd die – weer eens – ruw onderbroken was door wangedrag van mensen die zich totaal ten onrechte voetbalsupporter noemen: rookbommen op het veld, vechtpartijen met als gevolg vluchtende kijkers met huilende kinderen. Een paar dagen eerder was het in Leeuwarden al niet anders. Ik deed iets wat ik eigenlijk nooit meer doe: ik plaatste een bericht op X.
Vrijdag bij Cambuur-Vitesse, nu weer bij Heracles-Volendam, elke week is het wel ergens raak: wangedrag van bezoekers van voetbalwedstrijden. En daarna maar weer klagen over collectieve straffen. Begin eerst eens met je collectief gedragen.
Nou, dat was tegen het zere been. Er bleef me weinig bespaard: ‘Daar hebben we er weer zo eentje’, schreef een collega-boekenschrijver. Dat viel nog mee, maar daar bleef het niet bij. Een ander noemde me een voetbalhater. Een volgende vergeleek me met de nazi’s. Ach, ja. Het is een bekend patroon, het ligt altijd aan anderen en zelfreflectie is een onbekend begrip. Iemand die blijkbaar tegen collectief straffen is, zei: ‘Dus als jouw buurman te hard rijdt, moet jij ook een boete hebben?’ Het mooie was, dat ik helemaal niet gepleit had voor collectieve straffen. Ik had er slechts op gewezen dat de etterbakken die de ellende veroorzaken, daar altijd over klagen. Goed lezen is niet voor iedereen weggelegd.
Een Go Ahead Eagles-supporter reageerde ook: Ruudje was ooit keeper van Robur et Velocitas (dat klopt), dat is een kakclub (dat valt reuze mee) en Ruudje is dus een kakker (dat mag iedereen voor zichzelf bepalen). Terwijl ik juist voor Go Ahead, zijn club, ben. Ik kon een lach niet onderdrukken. Een X-gebruiker die wat meer op de inhoud inging, zei iets in de geest van: ik kom al jaren in stadions, gedraag me altijd correct en wil dus niet gestraft worden. Ik heb goed nieuws voor deze meneer. Ik ben ook een slordige driehonderd keer in een stadion geweest en ik kan hem verzekeren: iemand die normaal doet, wordt niet gestraft. Niet individueel en niet collectief. Echt niet. Dat word je hooguit als je tot een groep behoort waarvan een groot deel zich continu misdraagt. En zelfs dan bijna nooit, want grote groepen aanhangers van voetbalclubs gedragen zich in woord en daad als idioten, en komen er vrijwel altijd mee weg.
Ik ben eigenlijk helemaal niet voor collectief straffen. Ik ben juist voor de daders aanpakken, en mensen die niets gedaan hebben met rust laten. De oplossing voor al deze narigheid is natuurlijk een stadionverbod met een meldingsplicht op het moment dat een wedstrijd van de betreffende club begint. Het liefst alleen voor de figuren die de ellende hebben veroorzaakt. Maar dat is vaak zo eenvoudig nog niet. Ze zijn lastig te onderscheiden – waarvoor ze door hun uniforme kleding met vaak nog gezichtsbedekking welbewust kiezen. Dus dan mogen de autoriteiten weer gaan uitzoeken en aantonen of Henkie het wél, en Japie het misschien níét gedaan heeft. Soms kun je niet anders dan het hele gezelschap maar aan banden leggen. Zit je bij zo’n groep, dan moet je niet zeuren. Je kunt er ook voor kiezen om er niet bij te horen.
En het X-berichtje? Ach, gewoon niet meer reageren op alles wat ze over je heen gieten. Nadat je een keer of tien voor van alles en nog wat bent uitgemaakt, gaan de raddraaiers vooral op elkaar inhakken. Zoals ze in de stadions ook doen. Je korte berichtje verdwijnt vanzelf naar de achtergrond.





