Tussen Twee Finales

Het is 1978.   Oranje heeft zojuist de WK-finale verloren. Het afgelopen Europa Cup-seizoen is zeer succesvol geweest. Het Nederlandse voetbal staat aan de wereldtop, en iedereen verwacht dat dit nog jaren zo zal blijven. Ook na de generatie van Johan Cruijff en Willem van Hanegem lijken er voldoende spelers van internationale topklasse voorhanden.   Maar tussen de finale van Buenos Aires (1978) en die van het gewonnen EK 1988 in München gaat vrijwel alles mis. Nederland haalt op het nippertje het EK 1980, maar gaat op dat toernooi af via de zijdeur. De WK’s van 1982 en 1986 en het tussenliggende EK worden zelfs helemaal niet gehaald. De bondscoaches Jan Zwartkruis, Kees Rijvers en Leo Beenhakker krijgen niets voor elkaar. De KNVB worstelt zich op vaak dubieuze wijze van schandaal naar schandaal. De komst van Rinus Michels lijkt de onderlinge tegenstellingen aanvankelijk eerder te benadrukken dan op te lossen.   Het zwarte geld bij het EK 1980, de spartelingen van de naïeve Zwartkruis, de legendarische tactische missers van Rijvers, de 12-1 van Spanje-Malta, de machtsspelletjes van Michels, de dubieuze rollen van Cruijff, de omkopingskwestie rondom Hongarije-Nederland (de interland van Rob de Wit), het bomincident in De Kuip: u leest het allemaal in TUSSEN TWEE FINALES.